​İşin en acı tarafı ise bu durumun gençler arasında bulaşıcı bir "akım" halini almasıdır. Bir gencin yaşadığı çıkmazın, bir başkası tarafından "çözüm" gibi algılanması, o yaşlardaki kırılgan psikolojinin uçuruma nasıl sürüklendiğinin en net göstergesidir. İntihar, bir kahramanlık değil; bir çaresizlik çığlığıdır. Ancak üzülerek görüyoruz ki, bu çığlık artık romantize ediliyor, sosyal medyada bir "durum" haline getiriliyor ve maalesef diğer gençlere tehlikeli bir model teşkil ediyor.

Bu durum sadece Ağrı’nın bir sorunu değil; ülkemizin dört bir yanından yükselen, her geçen gün daha da şiddetlenen sosyolojik bir yaradır. Neredeyse her gün, Türkiye’nin farklı noktalarından gelen acı haberlerle sarsılıyoruz. Büyükşehirlerin karmaşasından küçük Anadolu şehirlerinin sessizliğine kadar, toplumun her kesiminde bu tür vakaların arttığını gözlemliyoruz.

​Peki, neden?

​Gençlerimiz neden hayattan bu kadar çabuk vazgeçiyor? Ekonomik kaygılar mı, gelecek belirsizliği mi, yoksa sosyal medyanın yarattığı o yapay, kusursuz görünen hayatların altında ezilen gerçek benliklerin yarattığı hayal kırıklığı mı?

​Bu bir süreç ve bu süreç hepimizin sorumluluğunda. Bir genci, yaşadığı o karanlıktan çekip çıkarmak sadece ailesinin değil, komşusunun, öğretmeninin, yerel yöneticilerin ve biz basın mensuplarının görevidir. Eğer bir genç, kendisini bir köprünün kenarında veya bir pencerenin önünde "moda" olduğu için buluyorsa, biz toplum olarak o gencin gözlerinin içine bakmayı unutmuşuz demektir.

​Ağrı’nın havası serttir, insanının yüreği ise sıcaktır. Gelin, bu sıcaklığı birbirimize sarılarak, dertleri paylaşarak ve en önemlisi "anlayarak" koruyalım. İntiharı bir haber başlığı olmaktan çıkarıp, önlenebilir bir toplumsal sorun olarak ele almalı; gençlerimize hayatın her türlü zorluğa rağmen yaşamaya değer olduğunu hatırlatmalıyız.

​Unutmayın; bir gencin hayatını kurtarmak, tüm dünyayı kurtarmaktır. Bugün o gence dokunmazsak, yarın başka bir evlatla aynı acıyı yaşamayacağımızın bir garantisi yok.

​Lütfen, sessiz çığlıkları duyun. İnsan hayatı, hiçbir "akıma" veya "modaya" kurban edilemeyecek kadar kıymetlidir.

​Ağrı, silkelen ve kendine gel; evlatlarına sahip çık!

​Dönemin merkez sağ partileri olan Anavatan Partisi ve Doğru Yol Partisi çatısı altında Ankara ile yerel arasında güçlü bir köprü kuran Çelik, devlet yatırımlarının Patnos’a ulaştırılmasında sergilediği maharetle dikkat çekti. 1999 yılında yeniden sandıktan zaferle çıkarak üçüncü dönemine başlayan Çelik, 2004 yılına kadar süren bu son hizmet döneminde de tecrübesini Patnos’un kalkınması için seferber etti.

İhsan Çelik’i dönemdaşlarından ayıran en önemli özellik, sadece teknik belediyecilikle sınırlı kalmayan yönetim anlayışı oldu. Bölgenin hassas aşiret ve aile yapısına hakim, toplumsal barışı gözeten bir "denge insanı" profili çizen Çelik, hizmetlerini her zaman istişare ve sükûnet zemininde yürüttü.

Bugün Patnos sokaklarında yaşça büyük olanların derin bir hürmetle andığı İhsan Çelik dönemi, sadece hayata geçirdiği projelerle değil, "kapısı herkese açık" yönetim tarzıyla da bir referans noktası olmaya devam ediyor. 15 yıllık bu hizmet maratonu, Patnoslular tarafından günümüzde hala "altın yıllar" olarak adlandırılıyor.

​Planlı şehirleşmenin ilk kapsamlı adımlarının atıldığı, sosyal belediyeciliğin temellerinin atıldığı o yıllar, bugün modern Patnos’un hafıza kayıtlarında İhsan Çelik ismiyle özdeşleşmiş durumda.

​“Ecel Gelse Götürecek Bir Şey Bulamazdı…”

​Hüseyin Arslan önsözünde yer alan “Öyle fakirdi ki çocukluğum, ecel gelse götürecek bir şey bulamazdı…” sözleriyle okuru daha ilk sayfadan derin bir sorgulamanın içine çeken Arslan, sadece bir hayat hikayesi anlatmıyor; aynı zamanda bir dönemin ve bir bölgenin sosyolojik röntgenini çekiyor.

​Ağrı'nın Karlı Köylerinden Yozgat'ın Yalnızlığına

​Roman, çocukluğunu Doğu'nun sert kışında, tandır dumanı ve yoksulluk içinde geçiren Sarey'in, henüz çocuk yaşta “içeri”ye (Batı'ya) gelin olarak verilmesini konu alıyor. Sarey'in isminin, dilinin ve hayallerinin elinden alınışını sarsıcı bir dille aktaran yazar; şiddet, baskı ve aidiyetsizlik içinde bir kadının nasıl “hissiz bir et ve kan parçasına” dönüştüğünü, ardından küllerinden doğuşunu lirik bir üslupla işliyor.

​Hem Bir Hikaye Hem Bir Toplumsal Rapor

​“Doğunun Kızı”, edebi derinliğinin yanı sıra arka planında barındırdığı istatistiksel veriler ve toplumsal gerçekliklerle bir belge niteliği de taşıyor. Arslan, çocuk yaşta para karşılığı batı illerine verilen kız çocuklarının sadece birer sayıdan ibaret olmadığını, her birinin ardında parçalanmış hayatlar ve yarım kalmış hayaller olduğunu hatırlatıyor.

​Hüseyin Arslan Hakkında

​Ağrı'da gazetecilikle tanınan Hüseyin Arslan, bu eseriyle edebiyat dünyasında kalıcı bir iz bırakmayı hedefliyor. Yazarın kendi gözlemleri ve bölge gerçeklerinden süzerek kaleme aldığı “Doğunun Kızı”, tüm seçkin kitapçılarda ve dijital platformlarda okurlarını bekliyor.

​Yazar Arslan kitabında “Bazı anlar 70 yıllık bir ömre bedeldir” diyor. Siz de böyle düşünüyorsanız; Sarey'in umuda, özgürlüğe ve kendi kimliğine uzanan bu zorlu yolculuğuna tanıklık etmek için yerinizi alın.

https://www.kitapyurdu.com/kitap/dogunun-kizi/755398.html?srsltid=AfmBOors0tgkBluDEw6gktgAQUgztR3n-mw-349DqKYt0bbuiYhLrEm6

Paylaşılan görsellerde, Doğu Anadolu’nun kültürel simgelerinden olan tandır başındaki sahneler ve köy hayatının samimi kareleri ön plana çıkıyor. Takipçilerini adeta bir zaman yolculuğuna çıkararak çocukluk anılarını tazeleyen bu kareler, kitabın duygusal derinliğine dair önemli ipuçları veriyor. Şık ve estetik dokunuşlarla hazırlanan görseller, kısa sürede edebiyatseverlerin ajandasına girmeyi başardı.

Ağrı’nın Soğuk İkliminden Batı’nın Yalnızlığına

Yazar Hüseyin Arslan imzası taşıyan eserin, Ağrı’nın sert ve soğuk ikliminde başlayan, ardından çocuk yaşta Batı illerine gelin olarak verilen genç kızların dramını mercek altına aldığı bilgisi paylaşıldı. Toplumun en derin yaralarından birini sarsıcı bir gerçeklikle kaleme alan Arslan’ın, "Doğunun Kızı" ile çok konuşulacak bir başarıya imza atması bekleniyor.

Detaylı Açıklama Yakında Gelecek

Görsellerin yarattığı merak sonrası, kitabın yazarı Hüseyin Arslan tarafından önümüzdeki günlerde kapsamlı bir açıklama yapılacağı belirtildi. Kitabın yazım süreci, ilham kaynakları ve ele aldığı toplumsal meseleler hakkında detaylı bilgilerin verileceği bu açıklama, okurlar tarafından heyecanla bekleniyor.

İşte o çok konuşulan, bizi tandır dumanının kokusuna ve çocukluğumuzun masumiyetine götüren o kareler...

Kısa sürede yaşam alanlarımızın tamamını etkisi altına alan televizyon, evlerde oturma düzenini ve iç mekân tasarımını bile belirler hâle gelmiştir. Zamanla yaygınlaşan bu araçla birlikte hayata dair pek çok algımız değişmiştir. Hayatımızdaki etkisi her geçen gün artan ekranın ilk tahribatlarından biri, aile içi iletişimi zayıflatması olmuştur. Ekranlardan evlere akan yayınlar, kısa sürede toplumda dil, kültür, sosyal yaşam, yeme içme ve giyim kuşam gibi pek çok alana yön vermeye başlamıştır. Ekranların ürettiği ve “popüler kültür” olarak adlandırılan bu olgu, adeta bir salgın gibi toplumun her kesimini etkisi altına almıştır.

Ancak değiştirici ve dönüştürücü gücü yüksek olan bu yenilik karşısında, sorumluluk sahibi ve inançlı insanlar yeterli aksiyonu alamamıştır. Zira uzun süre medya alanında, inancımızı, kültürümüzü ve medeniyet kodlarımızı sahneye taşıyacak yetişmiş mütedeyyin insan kaynağı oluşmamıştır. Bu alanda etkili ve söz sahibi olanlar ise çoğunlukla toplumun inancını ve değerlerini küçümseyen Batı hayranları olmuştur. Bu yıkıcı zihniyet, dayattığı popüler karakterler ile ürettiği film ve programlar aracılığıyla toplumu; ahlaki değerlerden uzak, çıkarcı ve kapitalist bir yapıya dönüştürmüştür. İdareciler ve iktidarlar değişse de bu kesimin ekranlar üzerinden kurduğu kültürel hâkimiyet yıllarca sürmüş, günümüzde de etkisini devam ettirmektedir.

Yıllarca, hiçbir kültürel ve eğitici değeri olmayan; yalnızca reyting uğruna üretilen, boş gibi görünen; ancak aslında planlı, kasıtlı ve operasyonel içeriklerle toplumun ahlaki ve sosyal genetiği değiştirilmiştir. Örneğin:

Magazin programlarında yapılan dedikoduları, mahremiyet ihlallerini ve gayrimeşru birliktelikleri sıradanlaştırarak izleyen genç kızlarımız zehirlenmiştir.

Aile yapısını dinamitleyen; edep ve adabın yok sayıldığı, müstehcenlik ve ahlaksızlık içeren dizi ve filmler, aile yapımızı olumsuz etkilemiştir.

Lüks evlerin ve arabaların sergilendiği; kavga, şiddet ve küfürle dolu sahneler içeren, illegal yaşamı ve mafyatik oluşumları özendiren yapımlar, çocuklarımızın değer dünyasını dönüştürmüştür.

Özel hayatın gizliliğinin ihlal edildiği; aile içinde ihanetin, yalanın ve kumpasın normalleştirildiği gündüz kuşağı programları, toplumsal yapıyı derinden etkilemiştir.

Maalesef futbol, artık bir tür afyona dönüştürülmüş; reklamlarla da kitleler aşırı tüketime yönlendirilmiştir. Ayrıca yalan ve yanlış içeriklerle korku ve kaygı pompalanarak toplum pasifleştirilmektedir. Böylece insanlar sürekli meşgul edilmekte, gerçek sorunların dile getirilmesi engellenmektedir.

Ne yazık ki toplumun her kesimi, yıllardır tahrip gücü son derece yüksek olan bir “ekran zorbalığı”na maruz kalmaktadır. Buna günde ortalama beş saatten fazla zaman ayırdığımızı ve dünyanın en çok televizyon izleyen ülkeleri arasında yer aldığımızı da eklediğimizde, karşı karşıya olduğumuz tehlike daha iyi anlaşılacaktır.

Elbette burada ekranların bütünüyle zararlı olduğunu iddia etmiyoruz. Ancak medyayı doğru ve faydalı kullanabilen bir toplum olmadığımız, ortaya çıkan acı örneklerle açıkça görülmektedir. Peki, neler yapabiliriz?

Öncelikle televizyon izleme sürelerimizi mutlaka azaltmalıyız. Ekran karşısında pasif bir alıcı olmak yerine, içeriklere eleştirel ve sorgulayıcı bir gözle bakmalıyız. Çocuklarımızın izlediği içerikleri mutlaka denetlemeliyiz. “Neyi, niçin ve hangi ihtiyacımıza göre izliyoruz?” sorularını kendimize sormalı; bilinçli tercihler yapmalıyız. Rastgele içerikler tüketerek zaman kaybına ve bilgi kirliliğine maruz kalmamalıyız. Aile bağlarını güçlendiren filmleri, bilgilendirici programları ve belgeselleri tercih etmeliyiz. Okullarda medya okuryazarlığı dersinin seçmeli değil, zorunlu hâle getirilmesini sağlamalıyız.

Toplumsal ahlakı tahrip eden, hak ihlallerine yol açan, ırkçılık yaparak birlik ve beraberliğe zarar veren, şiddeti özendiren, yalan ve yanıltıcı bilgilerle insanları aldatan her türlü yayını da ilgili kurumlara şikâyet etmeyi ihmal etmemeliyiz.

Rahatsınız, huzurlusunuz, memnunsunuz! Olup bitenleri görememenin, uyandırılacağınızı düşünememenin keyfini sürüyorsunuz.

Saadetinizin hep böyle devam etmesini, hiç uyandırılmamanızı isterdim.

Ama maalesef bir gün gelecek, siz de uyandırılacaksınız.

Yazık ki o zaman, "Artık çok geç" olacak! Bir daha uyumak böyle dursun, yatak bile bulamayacaksınız. Ve o vakit, sizin hesabınıza üzülmek yine bize düşecek.

Biliyorum: Düşünmeyi sevmiyorsunuz. Düşünürseniz rahatınızın kaçmasından korkuyorsunuz. Yuvanızın temeline dinamit koymak istiyorlar, diyoruz, aldırmıyorsunuz.

Sözümüze kulak verirseniz tedbir almak gerekeceğini anlıyor, zahmete girmek istemiyorsunuz.

Bir tek endişeniz var: Gününüzü gün etmek, dilediğiniz gibi yaşamak.

Mücadeleden ürküyorsunuz. Öylesine ürküyorsunuz ki, sizin için yapılan mücadelelerle ilginiz olmadığını göstermek ihtiyacını duyuyorsunuz.

Memleketimizin bin bir davası var. Nizamımızı yıkmak isteyen düşman kuvvetler sayılamayacak kadar çok. Diken üzerindesiniz. Fakat dikenli bir yolda ayağınızı yaralamadan yürümenin mümkün olmayacağını unutuyorsunuz.

Tehlikeyi görünce, korkulu bir rüya görmüşçesine, sırtınızı dönüyor, yeni ve eskisinden daha derin bir uykuya dalıyorsunuz.

Canınıza kastedenler, her geçen gün yatağınıza daha fazla yaklaşıyor, korunma imkânlarınızı gittikçe azaltıyorlar. Hiçbir feryat sizi uyandıramıyor, tehlikeyi anlamanızı temin edemiyor.

Yaklaşan düşmanın ara sıra yumruğunu yiyor, hassas bir yerinize iğne batırılmış gibi şöyle bir sıçrıyor, şaşkın şaşkın bakıyor ve sonra da sayın başınızı yastığa gömüyorsunuz.

Kurtulup ümitlerine veda etmeden uyanmanızı istiyoruz. İyi niyetimize akıl erdiremiyor, gayretlerimize yabancı kalıyorsunuz.

Hatta biz olmasak daha rahat uyuyacağınızı sandığınız, bu yüzden bize düşman kesildiğiniz bile oluyor. Yine de başucunuzda davul çalmaktan vazgeçmeyeceğiz.

Gözünüzün açılması için ne mümkünse yapacağız. Gafletten sıyrılmağa biraz da sizin çalışmanızı bekliyorsak, acaba haksızlık mı ediyoruz?"

Dip Not ;

''3 Ocak 1963'de Yeni İstanbul Gazetesi'nde yayınlanan bir yazıyı bugünlerin halini ve ruhunu tam anlamı ile yansıttığı için dikkatinize sunmak istedik.